کیف یونسکو
سکشن اول
همه چیز از یک تماس تلفنی آغاز شد
کیف یونسکو
چند سال پیش در جریان برگزاری کارگاههای توانمندسازی کسبوکار در استان سیستان و بلوچستان با گروهی از زنان فعال در حوزه صنایع دستی آشنا شدیم.
مدتی بعد یکی از همان هنرمندان از روستای زهک با ما تماس گرفت.
او مسئلهای ساده اما واقعی داشت؛ تعدادی دستبند سوزندوزی شده بیش از سفارش تولید شده بود و اکنون به دنبال راهی برای فروش آنها بود.
آن زمان هنوز نمیدانستیم این تماس، سرآغاز پروژهای خواهد شد که چند ماه بعد به یکی از مهمترین تجربههای بومبین تبدیل میشود.
سکشن دوم
مسئلهای فراتر از یک هدیه سازمانی
سوزندوژی بلوچ- مادران سوزندوز
اندکی بعد، دفتر یونسکو در تهران برای طراحی هدیه رویداد افتتاح پروژه «مدرنسازی و دیجیتالسازی مهارتآموزی در ایران» با ما تماس گرفت.
این پروژه با مشارکت یونسکو و حمایت دولت کره جنوبی اجرا میشد و قرار بود میزبان مدیران ارشد یونسکو، نمایندگان بینالمللی و مقامات عالیرتبه ایرانی و خارجی باشد.
پیشنهاد اولیه، یک کیف پارچهای ساده برای قرار دادن بروشورها و اقلام همایش بود.
اما ما معتقد بودیم هدیه این رویداد باید چیزی بیش از یک بسته تبلیغاتی باشد.
باید حامل یک روایت باشد.
سکشن سوم
پرسش درست
طراحی مشارکتی- تعامل دستها
پیش از طراحی محصول، تلاش کردیم مسئله را دوباره صورتبندی کنیم.
اگر موضوع این رویداد «مهارتآموزی» است، قدیمیترین و پیوستهترین نمونههای مهارتآموزی در ایران کجا قابل مشاهدهاند؟
این پرسش ما را به جنوب شرق ایران رساند.
به کلپورگان.
روستایی که سفال آن با بیش از هفت هزار سال قدمت، هنوز بدون چرخ سفالگری و با تداوم دانش نسل به نسل تولید میشود.
در کلپورگان، مهارت نه در کتابها، بلکه در زندگی روزمره جریان دارد.
از مادربزرگ به مادر و از مادر به دختر.
سکشن چهارم
از پژوهش تا روایت
موتیف مدرن زن کوزه بهسر- مادر- دختر- مادر برزگ
برای ترجمه این مفهوم به زبان طراحی، همکاری با پژوهشگران حوزه فرهنگ بلوچ را آغاز کردیم.
در جریان این پژوهشها، موتیف «زن کوزهبرسر» به عنوان نمادی از انتقال دانش، حافظه فرهنگی و استمرار مهارت انتخاب شد.
این موتیف بازطراحی و سادهسازی شد تا بتواند در قالبی معاصر و کاربردی مورد استفاده قرار گیرد.
سه تکرار از این نماد در کنار یکدیگر قرار گرفتند؛
روایتی از سه نسل:
دختر،
مادر،
و مادربزرگ.
سه نسلی که حافظان پیوستگی مهارتآموزی در ایران بودهاند.
توضیحات پروژه
سکشن پنجم
شبکهای از همآفرینان
این محصول در یک کارگاه تولید نشد.
در یک استان نیز تولید نشد.
این کیف حاصل همکاری شبکهای از هنرمندان، پژوهشگران و صنعتگران در نقاط مختلف ایران بود.
سیستان و بلوچستان
سوزندوزیهای دستدوز توسط زنان هنرمند در شهرستانهای زابل، ایرانشهر و سیب و سوران انجام شد.
تهران
دوخت نهایی توسط زنان مهاجر افغان در یک کارگاه اجتماعی در جنوب تهران انجام شد.
خور و بیابانک
نقاشیهای کودکان روستای ایراج به بخشی از روایت محصول تبدیل شد.
البرز
بخشی از مراحل تکمیل و آمادهسازی پروژه در این استان انجام شد.
سکشن ششم
محصول نهایی
ویژگیها:
- کیف تبلت پارچهای
- سوزندوزی بلوچ
- موتیف اختصاصی طراحی شده
- آویز دستبندهای سوزندوزی
- نقشه مشارکت هنرمندان در داخل کیف
- باندرول دوزبانه روایت پروژه
سکشن هفتم
ویدئوی روایت پروژه
برای ثبت مسیر شکلگیری این پروژه، مستندی کوتاه از فرایند پژوهش، طراحی و تولید تهیه شد.
این ویدئو بعدها به عنوان یکی از ویدئوهای رسمی رویداد توسط برگزارکنندگان انتخاب و در مراسم افتتاحیه نمایش داده شد.
سکشن هشتم
از تهران تا پاریس
در روز برگزاری رویداد، این کیف به مهمانان بینالمللی یونسکو، نمایندگان یونیواک و مقامات حاضر اهدا شد.
پس از پایان مراسم، تعدادی از کیفها به عنوان نمادی از هنر و فرهنگ ایران به دفاتر بینالمللی یونسکو در پاریس و یونیواک در برلین منتقل شدند.
برای بومبین، ارزش این پروژه تنها در تولید یک محصول نبود.
بلکه در شکلگیری شبکهای از همکاری، پژوهش، روایت و تولید بود که توانست بخشی از هویت فرهنگی ایران را در قالبی معاصر و جهانی روایت کند.
سکشن پایانی
آنچه باقی ماند
این پروژه به ما یادآوری کرد که نوآوری الزاماً به معنای گسستن از گذشته نیست.
گاهی نوآوری از دل شناخت عمیق ریشهها شکل میگیرد.
پروژه کیف یونسکو تلاشی بود برای پیوند میان دو جهان:
جهان مهارتهای آینده و جهان میراثی که هزاران سال دوام آورده است.
و شاید مهمترین دستاورد آن، یادآوری این نکته باشد که توسعه زمانی پایدار است که گذشته و آینده بتوانند با یکدیگر گفتوگو کنند.
دکمه پایانی
مشاهده سایر داستانهای محصول
و کنار آن:
همکاری با بومبین
کد محصول
